Over and out. framakonan heldur áfram á framabrautinni og hefur ákveðið að færa sig af centralinu yfir á 123.is/framakonan
Hafið það gott og gangi ykkur vel að feta stig gæfu og gengis.
Englavinakærleikskveðja

 

Ég hef búið á klakanum allt mitt líf og því vön því að hér fyrirfinnist þessi undur sem norðurljósin eru. Ég man svo ótal oft eftir því er ég bjó hér í dölum sem barn,, lengst úti í sveit þar sem engin útiljós höfðu truflandi áhrif þegar kaldar og dimmar nætur grúfðu yfir og snæviþakin jörð hvert sem augað eygði. Á svona tímum kom það oft fyrir í gegnum tíðina að ég sá norðurljósin og hafði svo sem ekkert sérstak meir um það að segja.. Þau bara voru þarna og ég var vön þeim. Síðar á æfinni fór ég að sjá ljósmyndir en ég hafði aldrei upplifað þau svo mögnuð eins og myndirnar oft sýndu. Ég var því nokkuð viss orðin á því að þær ljósmyndir væru frekar ýktar svona til að leggja áherslu á þessa töfra. En viti menn... s.l. föstudagskvöld var mér boðið með í smá flakk vestur í Reykhólasveit. Veðrið var frekar stillt,, kallt þó frekar og alveg heiðskýrt svo langt sem sá. Dagsbirtan var frekar lengi að deyja út og hafði snjórinn þar eflaust sitt að segja varðandi það. Upp úr klukkan 18 var himininn farinn að verða fallega grænn og ljósaskiptin farin að segja vel til sín. Á himni mátti þó greina norðuljós, en þau voru bara þarna eins og svo oft áður og ég spáði svo sem ekki meira í því. Allann tímann sem tók að aka þessa leið voru þau af og til að vekja athygli mína. Ferðin sóttist okkur vel og upp úr klukkan 22 vorum við komin til vel á veg heim á leið. Þá vöku athygli okkar, þar sem við vorum að detta inn á Svínadal, norðuljósin svo mikið að við ákváðum að stöðva trukkinn og stigum út. Ég hef aldrei á æfi minni séð nokkuð í líkingu við það sem ég sá þá. Hraðinn á norðuljósunum og hvernig þau dönsuðum yfir okkur sem virtust vera rétt við höfuð okkar og öll þessi litadýrð. Ég varð algerlega agndofa yfir þessari fegurð. Ég hefði ekki trúað að svona nokkuð væri til. Þvílíkri upplifun er hreinlega ekki hægt að lýsa með orðum. Ég fór á google.com og sló inn norðurljós og leitaði að myndum sem nú hafa meiri trúverðugleika að geyma. "Tékk it át"

Englavinakærleikskveðja

Eymd er valkostur.

Þessi orð las ég fyrir þó nokkru síðan og hafa þau haft jákvæð áhrif á mig alla tíð síðan. Oft hef ég velt því fyrir mér afhverju það er svo flókið fyrir mannsheilann að tileinka sér breyttar venjur.. Ég hef oft leitað eftir leiðsögn og þá sérstaklega eftir að ég uppgötvaði að Eymd væri valkostur.. sem hún er svo sannarlega. Síður en svo hef ég alltaf verið tilbúin að horfast í augu við það og viljað fussa við svona „pollýönnupoppi“ eins og það horfir við mér þegar hrokinn er annars vegar.  

Ég hef reynslu af því að vilja sífellt kenna þessu eða hinu um að þetta eða hitt væri svona en ekki hins vegin. En í dag get ég ekki horft fram hjá því að valið er alltaf mitt. T.a.m. þá hafa orð enga merkingu fyrr en ég gef þeim merkingu, og er ég þá að tala um þegar eitthvað er sagt við mig eða jafnvel ekki sagt. Ef það angrar mig, það sem sagt er eða það sem ekki er sagt þá er ég að gefa því ákveðna meiningu. Ekki satt? Stundum getur mér gramist það þegar ég horfi upp á einstaklinga lifa í eymdinni. Það er jafnvel að sækjast eftir leiðsögn eða tilmælum, sem það á svo að sjálfsögðu að vega og meta sjálft og taka eigin ákvarðanir út frá, en gerir svo ekkert í málinu. Hangir á sömu spítunni með sama prikið upp í borunni, eða syndir í sama drullupollinum og skilur svo ekkert í því afhverju ekkert gerist.  Ó já.. ég á mína spítu og mitt prik, svo sannarlega og síður en svo fullkomin,, en ég get ekki lengur kennt öðrum um ef hlutirnir eru ekki „eins og ég vil hafa þá“ Eymd er valkostur , valið er alltaf mitt.

Þessar hugsanir og afsakanir eins og   „já en ég er svo spes,, það er allt öðruvísi með mig“  „ ég er bara svona“  „ ég get þetta ekki“  og bla bla bla...gera það einfaldlega að verkum að við stöndum föst. Afhverju að vera að svekkja sig endalaust á því sem maður getur hæglega breytt sjálfur?  Vert þú þessi sem brosir,,, vert þú þessi sem gefur sjens í umferðinni,, vert þú þessi sem býður góðan dag að fyrra bragði,, vert þú þessi sem kemur maka þínum á óvart,, vert þú þessi sem segir hvað þér býr í brjósti,, vert þú þessi sem tekur tillit,, vert þú hamingjan..

„Hamingjan er ekki spurning um velgengni eða veraldlegar eignir. Hún er hugarfarslegt ástand sem er sprottið af því að meta það sem við höfum, í stað þess að vera í vanlíðan yfir því sem við höfum ekki. Þetta er svo einfalt – samt svo erfitt fyrir mannshugann að skilja“  (óþekktur höfundur)

Englavinakærleikskveðja

 

• Ég er öflugri en allir herir heimsins samanlagðir.
• Ég hef tortímt fleiri mönnum en heimsstyrjaldirnar.
• Ég hef orsakað milljónir slysa og lagt í rúst fleiri heimili en öll flóð,           stormar og fellibyljir samanlagt.
• Ég er slyngasti þjófur í heimi, ég stel þúsundum milljarða á hverju ári.
• Ég finn fórnarlömb meðal ríkra sem fátækra, ungra sem gamalla, sterkra sem veikra.
• Ég birtist í slíkri ógnarmund, að ég varpa skugga á sérhverja atvinnugrein.
• Ég er þrotlsus, lævís og óútreiknanlegur.
• Ég er allsstaðar, á heimilum, á götunni, í verksmiðjunni, á skrifstofunni, á hafinu og í loftinu.
• Ég gef ekkert, ég tek allt
• Ég er versti óvinur þinn.
• Ég er fyrsti og versti óvinur mannkynsins.                                 

                              - Ég er alkóhól. 

Ofangreind tilvitnun er tekin úr bókinni Engill afkimans sem er handbók fyrir fólk sem er að takast á við mengun mannsheilans. Það er hrikalegt að horfa upp á skaðsemi þess sjúkdóms sem alkóhólismi er.  Svo mikil eyðilegging og hörmung, ekki bara hjá þeim sem drekkur heldur einnig hjá þeim sem honum standa næstir. Og það sorglega er að eitt alvarlegasta einkennið er afneitun á ástandið.

En það er til lausn og hún er í boði fyrir þá sem vilja. Það þarf bara að hafa löngun til að hætta. Eins er til lausn fyrir aðstandendur og hún er ekki bundin því að alkóhólistinn vilji þyggja hjálp.

Englavinakærleikskveðja

 

Hvaða réttur er það sem maður tekur sér fyrir hendur þegar maður án umhugsunar dæmir bara aðra si svona? Mín reynsla er sú í gegnum tíðina að í hvert sinn sem ég stend mig að því að dæma og átta mig á því hvað ég er að gera þá þarf ég ekki annað en rétt að skyggnast í mitt eigið hugarfylgsni og sjá að minn eiginn litli heimur er síður en svo fullkominn. Ég var svo lánsöm fyrir nokkrum árum síðan að finna gullnámu. (Gull og gull er nefnilega síður en svo það sama í mínum augum) Gullnáman sem ég fann hefur að geyma óþrjótandi fjársjóð sem ekki gefur arð nema ég nýti fjársjóðinn það sem eftir er ævinnar og láti öðrum í té allan afraksturinn. Þetta er dámsamleg gullnáma og það eina sem þarf til að öðlast aðgang er hugrekki til að breyta sjálfum sér. Hugrekki til að ganga tólf sporin.

Englavinakærleikskveðja

„Þú getur svifið upp í hæstu hæðir með hjartað fullt af lofi og þakklæti.  En eins og litli lævirkinn, verður þú að lyfta þér frá jörðu; þú verður að leggja á þig það erfiði.  Þetta þarf ekki að vera streð; þetta getur verið glaðlegt, áhyggjulaust erfiði.  Hvers vegna vera hlekkjaður, þegar slíkt framtak gæti breytt lýfi þínu algjörlega?  Horfðu hátt, því hærra því betra.  Vænstu að það dásamlegasta muni gerast, ekki í framtíðinni, heldur núna.  Stikaðu áfram ákveðnum, stöðugum skrefum, með djúpri, öruggri innri vissu um að þú munir ná sérhverju takmarki sem þú setur þér.  Því ekki að gera eitthvað jákvætt í dag? Því ekki að beina orku þinni til jákvæðra framfara?  Um leið og þú hefur gert það sem þér ber, færðu alla hjálp sem þú þarft en ekki fyrr en þá.  Hafðu trú á hæfileikum þínum til að gera allt því þú færð auðlegð þína frá mér.  Þú getur gert allt þegar trú þín og traust eru á mér.“

Englavinakærleikskveðja

Á leið minni heim í gær, eftir skólann, var veður nokkuð stillt. Fyrst um sinn var bjart yfir að líta og bara um hálku að ræða. Þegar ég kom upp úr göngunum fór að snjóa á mig og hélt það áfram meira og minna alla leið yfir Bröttubrekku. Það var fyrst voða gaman að keyra í þessari snjókomu, æfintýraþrá framakonunnar alveg að njóta sín. En svo fór þetta að hætta að vera gaman. Það varð erfiðara og erfiðara að hafa yfirsýn yfir veginn og mikil áreynsla á augun. Ég varð enn nú skrítnari en ég er alla jafna því mér fór að finnast þetta mjög fyndið. Augun leituðu í snjókomuna og mér var orðið flökurt  og svo hló ég bara.. pínu obbolítil geðtruflun í gangi við þessar aðstæður. Ég varð óþolinmóð og vanmáttug, ekki nokkur leið að ráða við veðrið og því var besta lausnin að hlæja bara. Það var því afskaplega góð tilfynning þegar ég ók út úr þessum ósköpum, enda ekki við öðru að búast hér í dölum þar sem alltaf er "blíða"

Englavinakærleikskveðja

Amma, ef þú aðeins værir hér enn og ég gæti talað við þig. Væri þá kanski nokkuð eins og það er í dag? Er ekki allt einmitt eins og það er í dag vegna þess hvernig allt var? Er það ekki einmitt málið, að hlutirnir eru nákvæmlega eins þeir eru vegna þess að m.a. þú er nú fyrir þó nokkru farin yfir á annað svið? Stundum velti ég því fyrir mér hvort nokkuð annað líf sé eftir þetta líf. Löngum hef ég trúað því  og velt þessu fyrir mér. M.a trúað því að ég sé hér til að sinna og leysa úr ákveðnum verkefnum og lít svo á að takist mér það ekki þurfi ég bara að tækla þau aftur í næsta lífi. En svo blossar upp efinn. Efinn sem mig langar svo mikið til að blóta en geri ekki því ég er ekki alin upp á þann hátt að blóta hlutunum. Efinn er í báðar áttir,, og til að hafa þetta allt svolítið flóknara hjá mér þá einmitt vel ég að hafa þetta svona. Það er nokkuð augljóst því valið er alltaf mitt. Elsku amma,, hvað væri öðruvísi ef þú værir hér enn? Væri ég þá ekki bara of upptekin til að koma til þín og eyða mér þér stund og stund. Er það ekki einmitt málið? Engin veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur. Svo horfir maður upp á fullt af ömmum sem aðrir "eiga" og skilur ekki hvers vegna fólk sinnir ekki betur þessum yndislegu sálum. Hvað er það með okkur fólk að vilja alltaf breyta til hins betra þegar of seint er í rassinn gripið? Amma mín,, er ekki einhver leið fyrir þig bara að líta við hjá mér, senda mér kveðju og hvernig er þetta,, er ekki tækni þar eins og hér? einu sinni voru ekki til tölvur hér og þá voru samskipi með öðru sniði en í dag. Tækninni hvfur fleygt fram, hefur henni ekki eins fleygt fram þarna hinu megin? hvar eru göngin á milli? hver er samskiptamátinn? Já allar þessar spurningar sem aldrei gefa svör vekja bara upp efann. En Elsku amma, þú sem ert á himnum............. er það ekki einmitt málið að hafa þetta bara eins og maður vill.

Englavinakærleikskveðja

'Eg ákvað að drífa mig á þetta námskeið um helgina. Þetta var námskeið í Reiki 1 og ég get ekki annað sagt að þegar upp er staðið þá er ég afskaplega glöð yfir því að hafa drifið mig. Ég var þó með eindæmum lengi að opna hugann fyrir aðstæðum og námi en tel það ekki til lasta að þessu sinni. Það var einfaldlega ekki annað í boði hjá mér. Fyrir það fyrsta þá var þetta með allt öðru vísi sniði en ég hafði gert mér í hugarlund og hafði ég skapað mína hugmynd út frá engum haldbærum staðreyndum. Ég þekki fólk sem fór á svona námskeið fyrir all mörgum árum síðan og var þeirrar gæfu aðnjótandi að fá að vera "tilraunadýr" þeirra meðan þau þjálfuðu sig en ég hafði aldrei spurt þau um hvernig þetta færi fram. Ég hafði því afskaplega lítið að byggja á mínar hugmyndir. Ég er þó full áhuga á að fara síðar á Reiki 2 og jafn vel Reyki 3 ef því er að skipta.

Englavinakærleikskveðja

Það er ferlegt að koma sjálfum sér í þær aðstæður að geta ekki ákveðið sig. Þá einhvern veginn er maður á báðumáttum og stendur fastur. Svo stígur maður eitt skref til hægri og eitt til vinstri og spilar með máðum. Þetta nottla gengur ekki til lengdar sko. Fyrr í vikunni stóð ég frammi fyrir því vali að fara á námskeið sem lengi hefur verið innan veggja áhugasviðsins. Ég var samt ekki alveg viss um að það væri fyrir mig, fór í þennan gír að efast. Á ég að fara eða ekki. Gera þetta svona eða ekki. Gat ekki ákveðið mig en er þó á leiðinni núna og enn langar mig samt bara að vera heima. Veit ekki hvort það stafar af því að um lítið sjálfstraust er að ræða gagnvart efni námskeiðisins eða efinn um að þetta sé ekki fyrir mig. Það er því ekki um annað að ræða og kanna þetta tvent, láta sjálfstraustið um sig sjálft, það kemur þá bara með aukinni þekkingu og svo hitt, ef þetta er ekki fyrir mig þá að sjálfsögðu kemst ég að því eftir helgina. En afleiðingarnar af því að taka ekki ákvörðun í upphafi eru agaleg þreyta, óreiða og skipulagsleysi jú plús magaverku. Þetta nottla gengur ekki að bjóða sjálfum sér upp á svona lagað. Hingað og ekki lengra. Nú fer ég bara í þetta verk bein í baki og læra allt það sem hugsanlega er hægt að læra af þessu öllu saman.

Englavinakærleikskveðja

Nú er skólinn byrjaður aftur, allt svo skólinn sem ég er í sem nemandi, og mikið stuð að hitta stelpurnar. Ferðin gekk auðvitað vel, þvi ekkert amaði að veðri er mín lagði í hann, eins og sagt er. Rétt um það leyti sem ég ók upp úr göngunum dimmdi yfir og fór að snjóa, svo snjóaði og snjóaði. Ýmislegt þurfti að brasa í bæjarferðinni, s.s. fara í Krónuna, Maður lifandi og Tónastöðina. Þar sem langt var liðið á og snjókoman enn ríkjandi, er þessu hafði verið lokið, en þó ekki svo að tímabært væri að aka í skólann strax ákvað mín að nýta tækifæri og renna sér niður laugarveginn í þeirri von um að fá bætur á örlitlum skaða sem gleraugun hennar höfðu hlotið. Umferðin var nú ekki ýkja mikil og svo til engin þegar ég beygði inn á Laugarveginn. Fékk stæði nánast upp við búðina og allt gekk að óskum. Var reyndar svolítið lengi að fá afgreiðslu þar sem aðrir voru á undan, en það hafðist og 12 mínúturnar sem ég keypti mér í stöðumæli dugðu til. Þá var bara korter þar til skólinn átti að hefjast og ekki nema mesta lagi 2ja mínútna akstur þangað. En þá fór að síga að eins á, ekki kanski alveg ógæfuhliðina, en svona aðeins að halla undan velgengni dagsins. Til að gera langa sögu stutta þá tók það heldur lengri tíma en til stóð að aka þessa stuttu vegalengd. En þrátt fyrir töf þá mætti mín fyrst á svæðið og meira að segja kennarinn var seinn vegna umferðateppu. Sem gjarnan vill myndast þegar snjóar í höfuðborginni.

Þá var nú komið að heimferð eftir góða upprifjun námsins og enn nú betra nudd. Mál var nú að drífa sig af stað til að ná brekkunni fyrir ófærð. Ferðin gekk ljómandi vel þrátt fyrir tafir á leiðinni út úr höfðuborginni og ekkert að veðri. Hálka var þó töluverð en Brekkan var fín framan af.  Svo kom að því að skafrenningur fór að segja til sín. En Framakonan með alla sína ökureynslu var nú ekkert að kippa sér upp við þetta og hafði þetta allt saman með mestu lægni. ( þetta er svo ask.. skemmtilegt, svona í hófi) Þá kom að því að framundan sast fastur bíll. Framakonuna var nú farið að sifja en hafði þó góðann félagsskap sem ekki skemmdi þó svo klukkan væri farin að segja til sín. (þoli illa þegar ég kemst ekki í rúmið mitt á réttum tíma. þá verð ég sibbinn fyrirfram og úrill og önug) En nú stóð framakonan frammi fyrir því að aðstoða ferðalang einn sem var úti að moka. Ekki var um annað að ræða, eftir stutt stopp, en að taka ferðalanginn með þar sem hvorki ég né hann vorum með tog og ekkert gekk okkur að ýta. Þá var haldið niður í sveit og þar tók einnig við teft færð, þriggakílómetra leið tók nún u.þ.b. hálftíma og loks þegar framakonan var komin heim sló klukkan 1. hafði þá ferðin heim tekið heila fjóra tíma en allt í allt 6 og hálfann milli staða.

Ja,, hvað leggur maður ekki á sig fyrir námið sem kennt er milli 17 og 21???

Englavinakærleikskveðja

Ferlega hló ég mikið af spaugstofunni í gær. Jólaljósin hanga nefnilega enn hjá mér og ég var einmitt búin að sjá fyrir mér að fá mér plastkassa undir jólaskrautið. Nú logar bara á útiseríunni og flest komið niður af öðru. Maður er bara svo lengi að ná sér eftir allt þetta jólaát. En síðan ég fór á fyrirlesturinn hjá Matta hefur mér heldur betur aukist orkan, það er sko ekkert smá plús það hvað lundin er að léttast eftir allann sykurinn.. ég er ekkert að ýkja þegar ég segi að í mesta stjórnleysinu þá lá maður í sófanum með bók, slatta af konfekti í skál og munnangur eftir allan sykurinn. En samt hélt ég auðvitað áfram með gottið,, ég meina sko.. maður lætur þetta nú ekki fara til spillist.. Svona hugsaði ég þetta nú bara....   Já maður er ekki alltaf að gera það rétta fyrir sig þó svo maður þykist vita hvað ber að gera.

En nú hef ég lokið við þriðju bókina hans Erlendar og það var sú nýjasta. Ekk alveg búin að ákveða hvað ég set á áttborðið næst. Kanski tek ég mér bara annan höfund til tilbreytingar. Nú svo má auðvitað setja lesturinn á hilluna og taka frama prjónana, ekki veitir af ætli maður að prjóna eitthvað fyrir næstu jól. Það er eitthvað sem ég hef alltaf ætlað að gera en ekki gert, að prjóna á öll systkinabörnin mín eitthvað. Jú ég gerði það nú reyndar einu sinni, en þá voru þau bara 3 komin í heiminn. En heldur  betur hefur bæst í hópinn síðan enda komin 9 ár síðan. Nú er fjöldinn kominn upp í 10.  Það þýða 20 vettlingar og 10 sokkar plús slatti af peysum og treflum og legghlífum, ponsjú-um, griflum og síðbrók sennilega yrðu flestir all sáttir við að fá frekar kerti og spil.

Englavinakærleikskveðja                     

Ég fór með strákana mína í klippingu í dag. Svo sem ekkert merkilegt við það í sjálfu sér. Fyrst fór annar drengurinn í stólinn og við hin biðum á meðan, spjölluðum og eitt og annað og glugguðum í blöð eins og gengur og gerist þegar verið er að bíða. Svo kemur nú að því að Kristófer er orðinn kliptur og fínn, með skott og gel. Angantýr sest þá í stólinn og Kristófer sest gegnt mömmu sinni og hefur gluggann á móti sér. Þarna sitjum við og ákveðum að spila eins og einn veiðimann á meðan við bíðum eftir að kollur tvö fái sína snyrtingu. Við drögum spil og ég fæ hærra spilið sem segir að ég fái að byrja á að spyrja. Við drögum svo hvort um sig 5 spil og hefst svo leikurinn. Þetta var ágætis afþreying hugsa ég með mér og afar ánægð með hugmynd sonar míns. Við spilum svo áfram og ég tek allt í einu eftir því að drengurinn er nokkuð oft að líta út um gluggann. Hann var á góðri leið með að vinna mömmu sína og virtist ekkert hafa fyrir þessu. Það fara að renna á mig tvær grímur og þar sem ég er búin að lesa svo mikið að rannsóknasögum síðustu misseri fer mig að gruna kauða um græsku. Kemur þá ekki upp úr kafinu að drengurinn er búinn að vera að horfa á spegilmynd spila móður sinnar í glugganum. Skarpur..... Til að gera langa sögu stutta þá vann hann með 9 á móti 4

Englavinakærleikskveðja

Eftir fyrirlesturinn sem ég fór á með Matta Ósvald hefur hausinn á mér ekki stoppað. Ég ákvað að prufa að fylgja nokkrum einföldum ráðum frá drengnum og eitt af því er auðvitað vatnsdrykkjan sem maður er "alltaf" að taka sig á með. Nokkrir dagar þar sem maður er duglegaur,,, kostar auðvitað óteljandi wc ferðir,,,, en svo gleymir maður sér og sinnir ekki þessu einfalda og í raun afarnauðsynlega atriði. En á þessum fyrirlestri þá bara vaknaði eitthver áhugi innra með mér. Áhugi sem ég hef svo sem oft þráð að fá og hafa en ekki mannið mig upp í að sinna, og slegið hrokanum upp á móti.  Ég fékk líka bara pínulítið sjokk  og kanski var það nóg til að hrisa upp í mér. Hrista upp þessa framkvæmd sem þarf að fylgja vitneskjunni, því eins og ég hef svo oft rekið mig á þá er ekki nóg að vita. Orð eru til alls fyrst og nú er komið að skrefi tvö.

Mataræði hefur oft verið mér mikill hausverkur,, mér hefur vaxið mikið í augum að taka á því og skoða hvað mætti betur fara. (vill ekki en langar samt  sindromið. Það þarf oft ekki mikið til að breyta t.d er hægt að vanda fitu/olíu val í allri eldamensku, henda bara út og setja annað inn. Kókosolía, sem má lesa um hér, er sögð afar góður kostur.

Það verður fróðlegt að sitja annan fyrirlestur hjá Matta og ég bara hreinlega hlakka mikið til, en hann er í kvöld klukkan 17:30 í Maður lifandi.

Englavinakærleikskveðja

Ég fór á alveg magnaðan fyrirlestur í gær í maður lifandi hjá Matta Ósvald. Það var mjög áhugavert margt af því (eiginlega allt sko) sem hann sagði og kom þeim upplýsingum, sem hann hafði fram að færa, frá sér á afskaplega einfaldan og skýran hátt. Kíkið á það.

Eftirfarandi  upplýsingar fann ég þegar ég googlaði CLA (beygða fitusýran) en það er eitt af því sem Matti talaði um á fyrirlestrinum í gær.

"Rannsóknir hafa sýnt að CLA vinnur á mjög áhrifaríkan hátt gegn vexti krabbameinsfruma, og hefur brjóstakrabbamein verið nefnt sérstaklega í því sambandi. CLA er talin vera ein besta krabbameinsvörn sem fundist hefur í matvælum. Þá er hún góð fyrir ónæmiskerfið og verndar frumur fyrir skemmdum t. d. vegna öldrunar eða skaðlegra efna í fæðu eða umhverfi.2

 

Englavinakærleikskveðja